Uzun süre öfkeli biri olduğumu düşündüm.

Bir şey beni üzdüğünde öfkeleniyordum.
Endişelendiğimde öfkeleniyordum.
Telaşlandığımda, korktuğumda, kendimi çaresiz hissettiğimde…

Bazen sevdiğim insanlara, bazen kendime.

Ve uzun süre çözmem gereken şeyin öfkem olduğunu sandım.

Şimdi başka bir şey yapıyorum.

Öfkelendiğimi fark ettiğimde hemen konuşmamaya, hemen tepki vermemeye çalışıyorum.

Duruyorum.

Ve kendime tek bir soru soruyorum:

“Buradaki gerçek hissim ne?”

Bazen cevap korku oluyor.

Bazen incinmişlik.

Bazen hayal kırıklığı.

Bazen görülmediğimi, anlaşılmadığımı düşünüyorum.

Bazen de sadece kaygılanmış oluyorum.

İşin ilginç tarafı şu: Gerçek duyguyu bulduğumda çoğu zaman yüzümde bir gülümseme beliriyor.

Kendimle dalga geçtiğim için değil.

Küçük bir çocuğun korkup öfkelendiğini gördüğünüzde ona kızmak yerine neden korktuğunu anlamaya çalışırsınız ya…

Öyle bir gülümseme.

Sanki içimde öfkelenmiş olan tarafa:

“Tamam, seni gördüm. Kızgınsın ama galiba asıl mesele bu değil. Gel bakalım, ne oldu?”

diyorum.

Keşke bunu daha önce bilseydim.

Çünkü öfkeyi bastırmaya çalıştığımda öfkemle savaşıyordum.

Şimdi ise onu bir işaret gibi görmeye çalışıyorum.

“Burada bir şey var. Bak.”

Belki sen de sık öfkeleniyorsun.

Belki trafikte.
Belki eşine.
Belki çocuğuna.
Belki ailene.
Belki iş arkadaşlarına.
Belki de en çok kendine.

Sana “Öfkelenme” demeyeceğim.

Onun yerine, bir dahaki sefere öfke geldiğinde birkaç saniye durup kendine şunu sormanı önereceğim:

“Şu anda öfkenin altında ne var?”

Kırıldın mı?

Korktun mu?

Kaygılandın mı?

Kendini değersiz mi hissettin?

Kontrolü kaybetmekten mı korktun?

Görülmediğini ya da önemsenmediğini mi düşündün?

Cevabın hemen gelmeyebilir.

Ama belki zamanla öfkenle savaşmak yerine onu dinlemeye başlarsın.

Benim için değişen şey öfkelenme kapasitem değil.

Öfkelendiğimde kendimi terk etmemek oldu.

Şimdi içimde bağıran o tarafı susturmaya çalışmak yerine yanına oturuyorum.

Ve bazen ona şefkatle gülümsüyorum.

Çünkü artık biliyorum:

Öfke bazen hikâyenin kendisi değil.
Sadece altında duran duygunun sesini duyurma biçimi.