Bir kayıp yaşadığında sana sık sık aynı şeyi söylerler:
“Acının içinde kal.”
Kaçma.
Üzerini örtme.
Kendini başka şeylerle oyalayıp unutmaya çalışma.
Yüzleş onunla. Yasını tut. Acının içinden geçmeden ondan çıkamazsın.
Sen de kalırsın.
Kendini karanlık bir çukurun dibinde bulursun. Günlerce, bazen haftalarca orada oturursun. Düşünürsün, özlersin, geçmişi tekrar tekrar hatırlarsın. Ağladığın da olur.
Ve dersin ki:
“İşte… Acımı yaşıyorum.”
Oysa bazen yaşamıyorsundur.
Bazen o çukurun dibinde yaptığın şey, acıyı yaşamak değil, onun gelmesini beklemektir.
Çünkü zihnin hâlâ küçük kaçış yolları bırakmıştır sana.
Belki döner.
Belki bir şey değişir.
Belki bu gerçekten son değildir.
Belki zaman bizi yeniden aynı yere getirir.
İnsan bazen umudu olduğunu bile fark etmez. “Bitti,” der ama içinde küçücük bir yer hâlâ bitirmemiştir.
Sonra bir gün bir şey olur.
Bir söz.
Bir görüntü.
Bir bakış.
Bazen küçücük bir gerçek.
Ve o küçücük gerçek, içeride sakladığın bütün ihtimalleri bir anda yakar.
İşte o zaman çukurun içinde ateş yanar.
Önce nereden geldiğini bile anlamazsın. Sonra bütün bedenine yayılır. Göğsüne, boğazına, karnına… Sanki yalnızca kalbin değil, her hücren yanıyordur.
Ve ağlamaya başlarsın.
Ama bu defa gözlerinden akan yaşlar, ateşin gözlerini yakmasından değildir.
Gerçek acındır.
O ana kadar “acı çekiyorum” dediğin günleri düşünürsün. Meğer acının çevresinde dolaşıyormuşsun. Meğer onun kapısında bekliyormuşsun.
Şimdi içeridesindir.
Gözyaşların akar. Çok akar.
İnsan sanki yeterince ağlarsa içindeki yangının söneceğini sanır.
Ama sönmez.
Çünkü bazı ateşleri gözyaşı söndürmez.
Bazı ateşlerin yanmasına izin vermek gerekir.
Belki “acının içinde kalmak” dedikleri şey de tam olarak budur.
Acıyı büyütmek değil.
Kendine eziyet etmek değil.
Geçmişi tekrar tekrar kanatmak hiç değil.
Artık değiştiremeyeceğin bir gerçekle, onu değiştirmeye çalışmadan aynı yerde durabilmek.
Seviyorum.
Ama onunla olamayacağım.
İki cümlenin de aynı anda doğru olmasına izin verebilmek.
Belki yas tam burada başlar.
Birini sevmeyi bıraktığında değil; onu severken, artık olmayacağını gerçekten anladığında.
İşte o zaman ateş yanar.
Ve belki iyileşmek, o ateşi hemen söndürmeye çalışmak değildir.
Bir gün kendiliğinden küçüleceğini bilerek, bir süre onun sıcaklığında kalabilmektir.
Çünkü bazı acılar çözülmez.
Yanıp tükenir.
Ve bir sabah uyandığında ateşin hâlâ orada olduğunu ama artık seni eskisi kadar yakmadığını fark edersin.
Tenin soğumaya başlamıştır.
Yaraların hâlâ vardır.
Ama artık yanmıyorsundur.
Ama bugün o gün değil.
Bugün yanacaksın.
Ateşi söndürmeye çalışmadan, ondan kaçmadan, ne zaman biteceğini hesaplamadan yanacaksın.
Yakıtın tükenene kadar.
Ve bugün, depon yeniden dolar mı diye düşünmeyeceksin. Motor yeniden çalışır mı, yeniden yola çıkabilir misin, bir daha aynı güçle sevebilir misin diye de düşünmeyeceksin.
Çünkü bunlar bugünün soruları değil.
Bugün senden yeniden ayağa kalkman beklenmiyor.
Bugün yeni bir yol bulman gerekmiyor.
Bugün güçlü olmak zorunda da değilsin.
Bugün sadece yanacaksın.
İçinde bu ateşi besleyen ne varsa, yakıtın tükenene kadar yanıp tüketeceksin.
Sonrasını sonra düşünürsün.
Depo yeniden dolar mı?
Motor yeniden çalışır mı?
Yol yeniden çağırır mı?
Bilmiyorsun.
Bilmek zorunda da değilsin.
Çünkü bugün yolculuk günü değil.
Bugün, ateşin günü.