Bugün seni özledim.
Öyle bildiğim gibi değil,
bir yerim eksilmiş gibi,
bir ses yarım kalmış gibi,
biraz daha kalsan
dünya düzelecekmiş gibi.
Bir rüyanın içindeydim sanki.
Uyandım.
Gözlerimi açamadım.
Rüya bitmesin diye
gözlerimi kapadım.
Devam etsin diye
Tanrı’ya yalvardım.
Biraz daha…
Biraz daha sesin kalsın,
biraz daha gülüşün.
Biraz daha yanımda
varlığının sıcaklığı.
Sabah olmasın istedim.
Saatler dursun.
Dışarıda hayat
bensiz devam etsin.
Ben orada kalayım.
Sana bakmadan seni görebildiğim,
dokunmadan sıcaklığını duyduğum,
hiçbir şey istemeden
sadece yanında olduğum yerde.
İnsan bazen
birini ne kadar özlediğini
yokluğunda değil,
yeniden yanında olduğunda anlıyormuş.
Meğer özlemek
sadece kavuşmayı istemek değilmiş.
Bazen
uyandığını bile bile
gözlerini yeniden kapatıp
aynı rüyaya dönmeye çalışmakmış