Romantizm, tutku ve güven üzerine…

Bir akşam, sevdiğiniz insanla evdesiniz. Güzel bir film seçmişsiniz. Belki bir kadeh içeceğiniz, üzerinizde bir battaniye, yanınızda birbirine dokunmaktan hoşlanan iki insan…

Peki, hangisi daha romantik?

Filmi sonuna kadar birlikte izlemek mi, yoksa film henüz bitmeden birbirinize duyduğunuz arzuyla sevişmeye başlamak mı?

İlk bakışta basit, hatta biraz eğlenceli görünen bu soru, aslında ilişkilerin en önemli iki ihtiyacına dokunuyor: Güven ve tutku.

Romantizm Her Zaman Tutku Demek Değildir

Bazen romantizm, hiçbir şey yapmadan yan yana oturabilmektir.

Sevdiğiniz insanın omzuna başınızı koymak, onun nefesini duymak, aynı sahnede gülmek, aynı hikâyeye birlikte dalabilmektir.

Birlikte geçirilen zamanın mutlaka fiziksel yakınlığa dönüşmesi gerektiğini hissetmemektir.

Çünkü güvenli bir ilişkide yakınlık, yalnızca cinsellikle ölçülmez.

İnsan bazen sadece yanında olmak ister. Konuşmadan, beklenti oluşturmadan, bir şeyleri kanıtlamak zorunda kalmadan…

Ve bu da son derece romantiktir.

Peki Ya Tutku?

Bazen de film gerçekten güzeldir ama yanınızdaki insan çok daha çekicidir.

Bir bakış, küçük bir dokunuş, beklenmedik bir öpücük…

Ve bir anda filmin nasıl bittiğinin hiçbir önemi kalmaz.

Bu da romantizmdir.

Çünkü romantik ilişkilerde fiziksel arzu, iki insanın birbirini yalnızca sevdiğini değil, aynı zamanda istediğini de ifade etmesinin yollarından biridir.

Ancak burada önemli bir ayrıntı var: Arzu, beklentiye ya da zorunluluğa dönüştüğünde romantizm olmaktan uzaklaşabilir.

Yakınlığın güzel olmasını sağlayan şey, iki insanın da o yakınlığı özgürce istemesidir.

Güven ve Tutku Birbirinin Rakibi Değildir

İlişkilerde bazen güvenin tutkuyu azalttığı, tutkunun ise belirsizlikten beslendiği düşünülür.

Oysa sağlıklı bir ilişkide güven ve tutku birbirini dışlamak zorunda değildir.

Güven, insanın kendisi olabilmesine alan açar.

Tutku ise o alanın içinde arzunun, heyecanın ve keşfetme isteğinin yaşayabilmesidir.

Bir ilişkide her akşamın heyecan dolu olması gerekmez. Her dokunuşun sevişmeyle sonuçlanması da gerekmez.

Önemli olan, iki insanın birbirine hem huzur hem de heyecan verebilmesidir.

Ve daha da önemlisi, bunlardan birini yaşarken diğerini kaybetme korkusu taşımamasıdır.

Asıl Romantizm Seçebilme Özgürlüğüdür

Bence en güzel ilişki, iki insanın da filmi sonuna kadar izlemek isteyebildiği ama içlerinden gelirse hiç tereddüt etmeden yarıda bırakabildiği ilişkidir.

Birinin yakınlaşmak istediğinde diğerinin istememe hakkına sahip olduğu ve bu durumun sevgisizlik olarak yorumlanmadığı bir ilişki…

Birlikte geçirilen sessiz bir akşamın sıkıcılık, tutkulu bir gecenin ise sevginin tek kanıtı sayılmadığı bir ilişki…

Çünkü gerçek yakınlık, sürekli birbirine bir şeyler kanıtlamak zorunda olmamaktır.

Bazen sarılmak yeterlidir.

Bazen bir öpücük her şeyi değiştirir.

Bazen de film biter, jenerik akar ve iki insan hâlâ birbirinin yanında olmaktan mutludur.

Peki, Sizin İlişkinizde Hangisi Var?

Kendinize şu soruyu sorun:

Sevdiğim insanla birlikteyken gerçekten istediğim gibi davranabiliyor muyum? Yoksa onun beklentilerini karşılamak için mi davranıyorum?

Çünkü güvenli bir yakınlığın önemli göstergelerinden biri, iki insanın da ihtiyaçlarını, arzularını ve sınırlarını rahatlıkla ifade edebilmesidir.

Aşk yalnızca birbirini istemek değildir.

Birbirinin istemediği anlara da saygı duyabilmektir.

Ve belki de aşkın en güzel hâli şudur:

Birlikteyken hiçbir şeyi yapmak zorunda olmamak ama birlikte pek çok şeyi yapmak istemek.

Filmin bitip bitmemesi ise yalnızca küçük bir ayrıntıdır.

Altuğ Erbaşı

Sizce romantizm, birlikte geçirilen zamanın nasıl değerlendirildiğinde mi, yoksa o zamanı paylaşırken ne kadar özgür hissedildiğinde mi saklı?