Bazen bir şeyi gerçekten istediğimiz için mi yaptığımızı, yoksa sonunda elde etmeyi umduğumuz şey için mi yaptığımızı ayırt etmek zor.
Bir yere gideriz.
Birine yardım ederiz.
Bir mesaj atarız.
Yanında oluruz.
Bir iyilik yaparız.
Ama davranışımızın hemen arkasında, bazen kendimize bile itiraf etmediğimiz küçük bir beklenti bekler:
Beni fark eder mi?
Değerimi anlar mı?
Bana yaklaşır mı?
Bir şey değişir mi?
Geçenlerde bir şey yapmaya karar verirken ilk kez kendime başka bir soru sorduğumu fark ettim:
“Bunun karşılığında hiçbir şey olmayacağını kesin olarak bilseydim, yine de yapmak ister miydim?”
Cevabım evetti.
Ve yaptım.
Sonrasında güzel sözler de duydum. İyi hissettiren şeyler de oldu. Ama ilk kez onları geleceğe verilmiş sözler gibi görmedim. Bir işaret aramadım. Cümlelerin arasına başka anlamlar yerleştirmedim.
Güzel bir söz, güzel bir söz olarak kaldı.
Sonra kalktım ve hayatıma devam ettim.
Sanırım beklentisizliğin ne olduğunu biraz yanlış anlamışım.
Beklentisizlik hiçbir şey istememek değilmiş. İnsan elbette sevilmek, görülmek, yakın olmak, değer görmek isteyebilir. Bunları istemekten vazgeçmek gerekmiyor.
Beklentisizlik, istediğin şeyi karşı tarafın davranışlarından çıkarmaya çalışmamakmış.
Birinin söylediği her güzel sözden yarın için bir sözleşme hazırlamamak.
Her yakınlığın devamını beklememek.
Her uzaklığın nedenini kendinde aramamak.
Ve belki en önemlisi, kendi davranışlarının arkasına da gizli anlaşmalar koymamak:
“Ben bunu yaparsam, sen de…”
Hayır.
Ben bunu yapıyorum, çünkü bunu yapmak istiyorum.
Karşımdakinin ne yapacağı ise onun seçimi.
Bu ayrımı yapabildiğimde hayatın tuhaf biçimde sadeleştiğini fark ettim.
Daha az hesap.
Daha az senaryo.
Daha az “acaba”.
Daha çok içinde bulunduğum an.
Belki özgürlük biraz da burada başlıyor:
Bir şeyi karşılığını almak için değil, o anda kendi seçimim olduğu için yapabilmekte.
Ve bittiyse, bitmesine izin verip hayatına devam edebilmekte.