İnsan bazen birini öpmeyi özlemiyor.
Onunla konuşmayı, bir yerlere gitmeyi, hatta geçmişi yeniden yaşamayı bile değil.
Sadece sarılmayı özlüyor.
Öyle büyük cümleleri olmayan bir şey bu.
Kollarını açmasını, başını omzuna koymasını, kokusunu içine çekmeyi… Birkaç dakika boyunca dünyanın geri kalanının önemini kaybetmesini.
Bugün bunu fark ettim.
Özlediğim şeylerden biri tam olarak buymuş: sarılmak.
İnsan sevdiği biri hayatından çıktığında onun yokluğunu yalnızca zihninde yaşamıyor. Beden de hatırlıyor.
Birlikte uyuduğunuz tarafı hatırlıyor.
Başını nereye koyduğunu hatırlıyor.
Elinin sırtında nasıl durduğunu, saçlarının yüzüne nasıl değdiğini, kokusunu hatırlıyor.
Ve bazen aklın çoktan bildiği bir gerçeği bedenin kabul etmek istemiyor.
“Bitti,” diyorsun.
Bedenin, “Ama ben hâlâ sarılmak istiyorum,” diyor.
Belki ayrılığın en savunmasız taraflarından biri de bu.
Karşındaki insanı hâlâ sevebilirsin. Özleyebilirsin. Ona dokunmayı isteyebilirsin. Hatta bütün hücrelerin ona doğru gitmek isteyebilir.
Ama o seni seçmemiş olabilir.
İşte o zaman sarılmak, yalnızca sarılmak olmaktan çıkıyor.
Bir zamanlar sahip olduğun yakınlığı, artık isteyerek elde edemeyeceğini anlamanın adı oluyor.
Çünkü sevgi tek başına iki kişilik bir hayat kurmaya yetmiyor.
Bir insanı çok sevmek, onun da seni seçmesini sağlamıyor.
Ve galiba büyümek bazen tam burada başlıyor:
Sarılmayı çok istediğin halde kollarını açmamakta.
Karşındakini cezalandırmak için değil.
Gururundan hiç değil.
Onun seçimine saygı duyduğun kadar kendi kalbine de saygı duyduğun için.
Bu, artık özlemediğin anlamına gelmiyor.
Tam tersine.
Bazen gecenin bir saatinde bütün bedenin onu arayabilir. Bir anlığına her şeyi unutup sadece o tanıdık sıcaklığa dönmek isteyebilirsin.
Sonra hiçbir şey yapmadan oturursun.
Özlersin.
Canın yanar.
Ve kendine şu gerçeği söylersin:
“Sana sarılmak istiyorum.
Ama bunun için beni seçmeni istemeyeceğim.”
Belki bazı vedalar kapıyı çekip gitmekle olmuyor.
Bazıları, sarılmak için uzanan kollarını yavaşça indirip yürümeye devam ettiğin gün gerçekleşiyor.